Dünya üzerindeki yaşamın, insanlar olmadan önce de var olduğuna emin olduğumuz bir çağdayız.

Bizden milyonlarca yıl öncesinde bu gezegene hükmeden canlılar, çok farklı ortamlarda yaşıyorlardı.

Hemen hemen her türün genetik olarak akrabalık bağlarına sahip olduğu canlılar, yani mikroorganizmalar ise yaşamlarının büyük kısmını karanlıkta geçirdiler.

Hala okyanus tabanlarında, güneş ışığının zerresinin ulaşmadığı noktalarda, yani neredeyse mutlak karanlıkta yaşayan Mikroskobik canlılar var.

Belki onlar karanlıkta olduklarının farkında değiller; ancak bizler, kendimizi yeryüzünün en baskın türü olarak tanımladığımız,

21. yüzyılda, Dünya’nın daha da karanlık bir geçmişe sahip olduğunu anladık.

Araştırmacılar, bakteriler de dahil olmak üzere mikroskobik organizmaların, bitkilerin karada yayılmaya başladıkları 2 ila 400 milyon yıl öncesine kadar,

Yeryüzündeki en baskın tür olduklarını açıkladılar. Söz konusu zaman dilimini kafanızda canlandırmanız için küçük bir bilgi:

İnsanlar olarak bizler en geç 300 bin yıl önce yeryüzünde görüldük, bahsi geçen ise milyon ve milyar yıllar.

Üstelik 300 bin yıla kadar geçmişte yaşadığımız bilgisi de hala bir teori.

Bu canlılar ise mikroskobik canlılardı. Aberdeen ve Edinburgh Üniversiteleri’nde görevli olan araştırmacılar,

Milyarlarca yıl boyunca yaşamın nasıl değiştiğini anlamak için gezegendeki mevcut yaşamın varlığına dair verileri kullandılar.

Dünya üzerindeki yaşamın, tek hücreli organizmalar ile birlikte yaklaşık 3,8 milyar yıl önce başladığı düşünülmekte.

Dinozorlar ise sadece 230 milyon yıl önce ortaya çıktılar, en eski memelilerden milyonlarca yıl sonra evrimleştiler.

Araştırmanın yazarlarından olan Prof. John Parnell, “Yeraltındaki yaşam, yeryüzünün normu oldu. Yakın zamana kadar en büyük habitat yer altında yaşıyordu” diyor.

Bilim insanları tarih öncesindeki yaşamı bir buz dağına benzetiyorlar, yeryüzünden daha fazla yer altında yaşayan canlı türü olduğundan söz ediyorlar.

Kim bilir, belki de atmosfer gibi üzerinde kilometrelerce kalınlıkta buz tabakası olan gezegenlerin,

Derin sularında, baskın bir tür olarak hayata tutunan mikroskobik canlılar vardır. Belki de bu gezegenler, dünyanın genç dönemini andırıyorlardır.

Uzay, sayısız ölümcül alanın yer aldığı son derece tehlikeli bir alan. Büyüklüğü hakkında bir şey söylemeyeceğim, ancak gerçekten büyük olduğunu söylemek sanırım yeterli olacaktır. Uzayda sayısız ölümcül materyal bulunuyor. Milyonlarca derecede yanan yıldızlardan, sizi bir çırpıda öldürecek radyasyona kadar birçok tehlike yer alıyor. Kendi yıldızımız olan Güneş’ten çok daha büyük yıldızların bulunması, yıldızları oluşturan bulutsuların olması derken bu olaylar uzayıp gider. Ancak, bütün bu saydıklarımız arasında hiçbiri bir karadeliğin ölümcüllüğünün yanına yaklaşamaz.

Güneşimizin binlerce kat büyüğü yıldızları bile bir çırpıda yutabilen kara delikler, uzun yıllardır hakkında en az şey bilinen ama en çok merak edilen uzay yapılarından birisi oldu. Kara delikler aslında görünmez, biz onları etrafında yarattığı etkiden fark ediyoruz. Sonuçta devasa bir yıldızın yutulduğu bir boşluk görünce burada bir terslik olduğunu anlamak güç olmamalı.

Bu kara delikler için yeni bir simülasyon geliştirildi. Geliştirilen simülasyon, süper öldürücü, devasa ve hızlı kara deliklerin varlığını açıklamak için atılan adımlardan birisi olarak gözüküyor. Simülasyonda, radyasyonun ve bazı maddelerin birleşmesini anlamak için çeşitli kodlar kullanılıyor.

Los Alamos Ulusal Laboratuvarı!nın Teorik Tasarım Bölümü’nde görevli Joseph Smidt, yaptığı açıklamada “ Süperkanslı kara deliklerin ne kadar hızlı ve büyük olabileceğini anlamaya çalışıyoruz.” açıklamalarında bulundu. Evrenin ilerisine, ilk gelişim zamanlarına baktığımız zaman süper karanlık, kara delikle keşfedildi. Asıl soru, bu kara delikler nasıl bu kadar hızlılar? Bu simülasyon ile bu sorulara cevap arayan bilim insanları, maddenin ve radyasyonun modellenmesi için kodları kullanarak çökmüş yıldızlardan bir simülasyon yaratmayı başardılar. Kozmolojik olarak beklenenden daha kısa sürede oluşan süper öldürücü kara delikleri, eğer ona uygun bir güneş bulursak kendimiz de yaratabiliriz. Bilim insanları bu araştırmalara devam etmekteler.

Kara delikler hakkında en az şey bilinen gök cisimleri. Ama bu konuda duyduğum en iyi kara delik açıklaması Cosmos belgeselinden olmuştu. Uzayı bir çarşaf olarak düşünürsek, kara delikler çarşafın üzerinde açılan delikler olarak açıklanabilir. Bizim güneşimizden çok daha büyük yıldızların oluşturduğu kara delikler, güneşin çok fazla yoğunlaşmasından dolayı, uzayın o yoğunlaşmayı kaldıramaması durumunda oluşuyor. Kara delikler hakkında çok derin sorular bulunuyor. Bunlar arasında en çarpıcı olanı, bizim evrenimizde bir başka evrenin kara deliği olma ihtimali. Bu da demek oluyor ki açılan her kara delik, kendisine yeni bir evren yaratıyor. Işığın bile kaçamadığı kara deliklerin nasıl çalıştığını daha çok uzun süreler çözemeyeceğiz. Belli mi olur, belki de ileride insanoğlu bir kara deliği bile dizginleyecek konuma gelebilir.